donderdag 21 juni 2012

Ich bin so schön, ich bin so toll


Een weekje heb ik doorgebracht in Oostenrijk, met sterrenkundigen. Meer bepaald: in het bergdorpje Obergurgl, nabij Innsbruck, met helio- en asteroseismologen. Dat zijn sterrenkundigen die de trillingen van de zon of van andere sterren bestuderen, om zo meer te weten te komen over sterstructuur en sterevolutie. Het onderwerp van mijn masterthesis, en dus kon ik er ook naar toe, om er mijn thesisresultaten op een science poster voor te stellen.

Voor de lezer die niet zo bekend is met wetenschapsconferenties: op een conferentie wordt er op twee manieren gecommuniceerd, via conference talks en via posters. De praatjes duren typisch een kwartiertje en daarin stelt een doctorandus, post-doc of professor zijn resultaten of bevindingen voor, waarna er vragen volgen van de aandachte luisteraars die tevens wat van dat onderwerp afweten. Daarnaast zijn er de posters, die allemaal samen aan de muur hangen en tijdens poster sessions door iedereen bekeken kunnen worden. In dit geval waren er twee sessies en in totaal een dertigtal posters. Ik was aangenaam verrast dat ook de meer senior scientists toch zeer aandachtig alle posters kwamen bekijken. Ook de mijne werd druk bezocht en leverde zelfs heel wat interessante discussies op.

Daarnaast was het uiteraard zeer boeiend om de vele presentaties te beluisteren en een veel beter algemeen beeld te krijgen van wat er zoal gebeurd in asteroseismologie. Het interessantste waren natuurlijk de vele gesprekken tijdens de koffiepauzes, de lunches en de diners, of 's avonds in de bar. Ik ontmoette heel wat mensen van wie ik het afgelopen jaar papers las, maar tevens waren er ook een aantal masterstudenten of beginnende doctorandi. Een meisje had zelfs een half jaar in Leuven gestudeerd, terwijl ik in Denemarken zat.

Ook uit Aarhus heb ik heel wat mensen beter leren kennen. Met een tiental vertrokken we vanop de universiteit met een busje naar de luchthaven, om via Frankfurt naar Innsbruck te vliegen. Die laatste landing was trouwens de mooiste die ik al meemaakte: je vliegt het laatste stukje laag boven de bergen, om vervolgens steil de vallei in te duiken. Een busje van de organisatie wachtte ons daar op en toen we net vertrokken waren bleken we nog iemand te zijn vergeten (gelukkig voor hem werd hij op het laatste nippertje opgemerkt). Na een accidentje met de aanhangwagen met bagage switchten we nog van bus, maar 's avonds waren we na een lange dag in Obergurgl en was het genieten van een heerlijk diner.

Obergurgl is een skidorpje, dat in dit tussenseizoen volledig verlaten bleek te zijn. Met een honderdtal conferentiegangers waren er de enige aanwezigen, op het hotelpersoneel na. Illustratief is dat we er met een groepje elke avond de hotelbar afsloten, en vervolgens noodgedwongen onze laatste pintjes in de sauna nuttigden (de koffiepauzes waren dag na dag nuttiger, maar we zaten wel elke ochtend om negen uur op post in de conferentiezaal). Zonder de vele toeristen werd de plek er echter niet minder mooi op. Opstaan tussen de bergen is steeds een beetje genieten, en op de vrije namiddag was er ook wat tijd om de omgeving echt te verkennen. Een weekje vol wetenschap en plezier!















Groetjes, kusjes en liefde,
Vincent


0 reacties:

Een reactie posten

Mogelijk gemaakt door Blogger.